Sevginin Hikayesi ve Tecrübe

     Bir zamanlar, bütün duygular bir adada yaşarmış. Mutluluk, üzüntü, sabır, öfke, korku, kibir, bilgelik, sevgi… Her türlü duygu bu adada olduğu için bu adaya “Duygu Adası” deniliyormuş.

     Ada sakini duygular, günün birinde, tespit edemedikleri bir yerden, adanın birkaç gün içinde batacağı yönünde ısrarlı anonslar duymuşlar. İlk anda bunun büyük bir şaka olduğunu düşünmüş bazıları, ama anonslar devam ettikçe, durumun ciddi olduğunu düşünerek, birer ikişer adadan ayrılmaya başlamışlar.

     Hemen her duygunun kendine ait bir kayığı yahut gemisi ya da yatı olduğundan, adadan ayrılmak nispeten kolay olmuş onlar için. Ama sevgi’nin küçücük bir sandalı bile yokmuş. O yüzden, kendisini alacak birini buluncaya kadar, mecburen adada kalmış.

Duyguların büyük kısmının adadan ayrıldığı günlerden birinde, ada, anonsta söylendiği gibi yavaş yavaş batmaya başlamış. Bunun üzerine sevgi, yüksekçe bir kayaya çıkıp yardım istemeye başlamış adadan henüz ayrılan diğer duygulardan.

İlk önce, zenginliği görmüş büyük ve güzel bir yatın içinde. El edip, yüksek sesle bağırmış:

– Zenginlik beni de alır mısın?

Yatın her tarafına yığdığı eşyaları gösteren zenginlik:

– Hayır alamam. Demiş; Görüyorsun altın, gümüş, zümrüt derken yat doldu. Senin için yer kalmadı.

Zenginlikten vefa görmeyen sevgi, biraz daha geride, büyüyecek bir yelkenli görmüş. Dikkatlice baktığında anlamış ki bu yelkenli kibir’in:

– Kibir, Kibir!… Benim sandalım bile yok, ada da batıyor, yardım et lütfen!

– “Sana yardım edemem.” demiş kibir. Biraz pejmürde gözüküyorsun yelkenlimin fiyakasını bozacaksın.

Bu cevap karşısında çok üzülen sevgi, bir kayığa binip kürek çeker vaziyette, üzüntü’yü fark etmiş o sırada. Üzüntü kayaya çok yakın bir yerdeymiş. Sevgi bu kez ondan yardım istemeye karar vermiş:

– Üzüntü, seninle gelebilir miyim?

– Ah sevgili sevgiciğim! demiş üzüntü. Yalnız gitmeye karar vermiş olduğum için o kadar üzgünüm ki!

Sevgi çok sevinmiş ve koşar adım sahile koşup içinden yaşlıca bir adamın kendisine seslendiği kayığa atlamış. Kayıkla fazlaca bir yer itmeden de, adanın büsbütün sulara gömüldüğünü görmüşler.

Sevgi, bu kadar duygu çağırdığı halde onu almazken kendisini kayığa çağıran bu saçı başı ağarmış duyguya teşekkür etmiş defalarca. Ama, duygu adasında o güne kadar hiç görmediği bu yaşlıya adını bile sormayı unuttuğunu, ancak karaya varıp da vedalaşmalarından sonra fark etmiş. Sonra da, günlerden bir gün geldikleri bu yeni kara parçasında Bilgeliğe rast gelince, ismini bile sormadığı bu kadirşinas yaşlıyı tarif edip ismini sormuş kendisine.

– “O Tecrübeden başkası olamaz.” diye cevap vermiş Bilgelik.

– “Tecrübe mi? Peki niye yalnız o bana yardım etti?”

     – “Çünkü.” demiş Bilgelik, “Sevginin gerçek değerini ancak Tecrübe kavrayabilir.” demiş. 

Cevapla

E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Required fields are marked *

*